Вторник, 16.07.2019
Хойнікшчына
Меню сайта
Статистика

Онлайн всего: 1
Гостей: 1
Пользователей: 0

    Алесь Лагвінец (нарадзіўся 14 студзеня 1972 года, в. Дворышча Хойніцкага раёна) – беларускі грамадска-палітычны дзеяч, палітолаг, перакладчык, выкладчык.
   У 1995 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны універсітэт з чырвоным дыпломам спецыяліста ў галіне міжнародных адносінаў і веданнем французскай і англійскай моваў.
   У 1999 атрымаў дыплом магістра паліталогіі ў Інстытуце палітычных навук, Унівэрсітэт Рабэр Шуман, Страсбург, Францыя. З 1999 па 2004 гг. – старшы выкладчык паліталогіі ў Еўрапейскім гуманітарным універсітэце (ЭГУ) на франка-беларускім факультэце палітычных навук і еўрапейскіх даследаваньняў. У 2005 г. скончыў Польскую дыпламатычную акадэмію. З жніўня па снежань 2005 году выкладчык-візітэр у каледжы Саўт-Уэстэрн (Канзас, ЗША). Сябра Назіральнай рады Цэнтру беларускіх даследаванняў, створанага ў 2008 г. пры ім жа. З 2006 па 2011г. — старшы выкладчык ЕГУ ў Вільні. З 2006 г. выкладае ў рамках Беларускага Калегіума курс «Інтэграцыйныя працэсы і інстытуцыі Еўрапейскага звязу».
   Рэдактар кнігі «Беларусь і беларусы сярод суседзяў: гістарычныя стэрэатыпы і палітычныя канструкты» (разам з Т. Чуліцкай), перакладчык кнігі «Бунт у імя свабоды: забыты беларускі ген?» (сумесна з Веранікай Мазуркевіч).
    Працаваў перакладчыкам у Еўрапарламенце.
    Кандыдат у дэпутаты Палаты прадстаўнікоў па Сухараўскай акрузе №102 у 2004 і 2008 г.
   Кандыдат у дэпутаты Мінскага гарадскога савету дэпутатаў па Сухараўскай акрузе №27 у 2007 годзе і па Сухараўскай акрузе №30 у 2010 годзе. Пасля выбараў 2010 года звярнуўся ў пракуратуру і Мінскую гарадскую выбарчую камісію з патрабаваннем пераліку галасоў і прызнання выбараў несапраўднымі.
    З лютага 2007 па кастрычнік 2012 дарадца старшыні Руху «За Свабоду» Аляксандра Мілінкевіча. З 2012 г. намеснік старшыні Руху.
   Лаўрэат «Прэміі Еўропы» 2007 году нямецкага фонду імя Гайнца Шварцкопфа «Маладая Еўропа».
   Лаўрэат «Прэміі ім. Льва Сапегі» 2012 году.

     Карані беларускай палітыкі. Алесь Лагвінец
     Першай ахвярай нашага праекту стаў выкладчык, удзельнік двух кампаній па выбарах дэпутатаў у Мінскі гарадскі савет дэпутатаў і двух кампаній па выбарах у Палату прадстаўнікоў, дарадчык лідара Руху "За Свабоду" і экс-кандыдата ў прэзідэнты Беларусі Аляксандра Мілінкевіча - Алесь Лагвінец.
     Лагвінец: я жыў на балоце
     "Нарадзіўся я ў далёкім студзені 72-га году, году, калі, здаецца, у Савецкім Саюзе найвялікшая колькасць дзяцей нарадзілася - недзе каля пяці мільёнаў. Паходжу я з вялікай усходнепалескай вёскі Дворышча Хойніцкага раёну. Яна знаходзіцца недалёка ад Прыпяці, а таксама за 50 кіламетраў ад Чарнобыльскай станцыі.
     У вёсцы на 90% размаўлялі на мове, вельмі набліжанай да літаратурнай беларускай мовы. Па вымаўленні, па структуры - гэта цалкам беларуская мова, пэўныя ж словы мяшаныя, беларуска-расейскія. Праз дзве-тры вёскі бліжэй да Прыпяці ўжо адчуваўся ўкраінскі ўплыў: там, напрыклад, казалі не "тата, мама", а "тато, мамо". Вельмі блізка апісаў тое жыццё, што было ў нашай вёсцы, Іван Мележ у сваіх "Людзях на балоце". Яго вёска, дарэчы, недзе за кіламетраў 15 знаходзіцца ад маёй.
      Вёска Дворышча даволі вялікая, нават па стандартах нашага Хойніцкага раёну: яна цягнецца недзе на тры кіламетры. Яшчэ ёсць завулкі, гэта ў нас называлася "балота", бо ўздоўж іх, недзе ў метрах 30-і ад нашага дому, ішла выкапаная канава, якая потым упадала ў Прыпяць. І калі мы гулялі ў футбол ці хакей з тымі, хто жыў на галоўнай вуліцы, мы казалі "балота на сялёта" (сяло).
     У вёсцы быў адзін з найбольш прасунутых саўгасаў, у якім трактарыстам працаваў мой бацька. Ён быў адным з перадавых работнікаў, звенявым па вырошчванні бульбы. Яму якіясьці граматы, нават ордэны і медалі давалі ў свой час. Я толькі адзін раз за ўсё жыццё бачыў бацьку п'яным. Дакладней, ён сам сказаў, што быў крыху выпіўшы. Мой бацька вельмі адказна ставіўся да алкаголю, яго практычна не ўжываў. Нават у нашай вёсцы гэта не была частая з'ява.
     Маці працавала ў школьнай сталоўцы. Ад яе я, думаю, атрымаў у спадчыну здольнасць камунікаваць з людзьмі. Яна заўсёды вельмі прыязна з усімі размаўляла. Яна вельмі шчыры і адкрыты чалавек. Зараз мае бацькі на пенсіі".
     Лагвінец: майго прадзеда за лісты ў Мінск саслалі ў ГУЛАГ
    "Бацька мой з вялікай сям'і, дзе было восем дзяцей. Ён рана згубіў сваіх бацькоў, і ўсю сям'ю, малодшых дзяцей, вырасціла старэйшая сястра. Бацька сам з 1939 году, а дзед памёр у 1943-м, бабуля - у 1944-м. Яны не загінулі ў вайну, але, відавочна, памерлі з прычыны голаду, бо, калі восем дзяцей у сям'і, бацькі шмат у чым сабе адмаўляюць".
    У вёсцы ўсю нашу вялікую сям'ю, ў каго прозвішча Лагвінец і хто пражываў у нашым канцы вёскі, чамусьці звалі Сідарэвічамі. Я так да канца і не зразумеў, чаму, і ніхто гэтага ня ведаў. Магчыма, гэта таму, што прапрадзед быў Сідарам.
    На жаль, як гісторык я нямоцна цікавіўся дакументамі. Але мне цётка даволі шмат распавядала пра дзеда, пра прадзеда і прапрадзеда. Што мяне мацней за ўсё ўразіла, гэта тое, што мой прадзед быў пісьменным чалавекам, адным з нямногіх у вёсцы. Ён пісаў лісты Чарвякову (старшыню Цэнтральнага выканаўчага камітэту БССР у 1920-1937 гадах Аляксандру Чарвякову - Тэлеграф) пра несправядлівасць калектывізацыі пры стварэнні калгасаў. За гэта і паплаціўся. Яго спачатку зрабілі старшынёй калгасу, а потым раскулачылі і дэпартавалі разам са старэйшымі дзецьмі ў Котлас (цяпер Архангельская вобласць Расіі - Тэлеграф). Яны адтуль уцяклі і, вяртаючыся дадому ў Беларусь, ён захварэў і памёр. Гэта найбольшае ўражанне пра маіх продкаў.
    Таксама цётка расказвала пра другую сусветную вайну, як гэта было. Я памятаю, як яна выказвалася пра партызанаў. Пры тым, што ў літаратуры ў той час пра іх казалі вельмі ўзнёсла, яна казала, што ў партызаны пайшлі людзі, якія былі не самымі прыстойнымі, не самымі лепшымі ў вёсцы. Аднойчы партызаны прыйшлі, напіўшыся, да хаты маіх дзядоў. Па вуліцы хадзіў вартавы немец, а п'яныя партызаны збіраліся яго застрэліць. Іх упрошвалі не ісці, не страляць немцаў, бо тыя ўсіх бы дзяцей пазабівалі ў доме. Іх атрымалася ўгаварыць. Вось такое вось уражанне пра другую сусветную вайну.
    Цётка расказвала таксама пра розныя паводзіны тых войскаў, якія праходзілі праз вёску: пра немцаў, як асноўных акупантаў, пра італійцаў, вугорцаў і славакаў. Найбольш добра і прыстойна сябе паводзілі славацкія войскі. Я думаю, што на гэта ўплывала расавая дактрына Гітлера, паводле якой славяне былі недачалавекі, Untermensch, а таксама агульныя славянскія карані, блізкія мовы".
     Лагвінец: мой брат быў у камандзе Лукашэнкі
    "Адна з найвялікшых гісторый у нашай вёсцы - гэта мой траюрадны брат Віктар Лагвінец. Ён быў у камандзе Лукашэнкі (прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі - Тэлеграф), быў, можна сказаць, бізнэсоўцам № 1, сябраваў вельмі блізка з Іванам Ціцянковым (у 1994-1999 гадах кіраўнік справаў прэзідэнта - Тэлеграф). У 1999 годзе яго пасадзілі, забралі практычна ўсё ў Беларусі. Праседзеўшы шэсць месяцаў у турме, ён збег у Маскву. Яму далі з'ехаць.
      У мяне родныя мясціны выклікаюць вельмі станоўчае эмацыйнае пачуццё. У мяне ёсць сын. Не кожны год атрымліваецца ездзіць на Радуніцу, але, калі я прыязджаю на могілкі, то мне важна перадаць сыну адчуванне сваёй зямлі і зямлі продкаў. Ня ведаю, наколькі сын гэта ўспрымае, але я лічу, што ёсць эмацыйныя, нерацыянальныя рэчы, якія ўплываюць на пачуцці людзей, і я вельмі хацеў бы перадаць стаўленне да гэтай зямлі продкаў, якая знаходзіцца на пашкоджанай тэрыторыі. Гэтая лучнасць сапраўды важная, і, спадзяюся, яна будзе захоўвацца.
      Вясковае жыццё і тое, што здарылася ў 1986 годзе, паўплывала на маё станаўленне як асобы. Нягледзячы на тое, што ў вёсцы не было царквы, у ёй кшталтавалася пэўная прыстойнасць, адказнасць, чалавечнасць. Тыя рысы, якія маю, я звязваю з маім вясковым выхаваннем і менавіта з тым атачэннем вялікай палескай вёскі.
      Моцна таксама паўплывала тое, што да 12-і год я далей за раённы цэнтр нікуды не выязджаў. Першы вялікі горад, які я наведаў, быў Кіеў. Самае галоўнае ўражанне, якое ў мяне ад гэтай паездкі засталося, - гэта горкі-горкі, незразумелы смак кавы. Я пра яе толькі чуў, але ніколі не частаваў дагэтуль. Зараз я вельмі люблю каву".
      Лагвінец: мая вёска апынулася ў зоне адсялення
     "У выніку Чарнобыльскай аварыі мая вёска патрапіла пад адсяленне, і шмат якія людзі з'ехалі з яе. Зараз вёска заселеная дзесьці на чвэрць. У апошнія два-тры гады ўлады, калі дамы развальваюцца, цалкам руйнуюць іх з зямлёй і пасыпаюць пяском. Калі вёску ўзяць,то толькі кожны чацвёрты дом яшчэ стаіць, а так ужо папросту пустыя месцы.
      Самы яскравы ўспамін пра аварыю тычыцца майго дзядзькі, які на машыне збіраў малако. І вось ён ехаў збіраў малако, а на кожным посце, якія паставілі пасля аварыі, яму прапаноўвалі выпіваць спірт як сродак супраць радыяцыі. У выніку ён прыехаў да хаты, адчыніў дзверы і проста вываліўся з машыны.
      З-за Чарнобыльскай аварыі я з'ехаў з роднай вёскі. Бацькі засталіся, а я паехаў вучыцца ў Дуброўна ў Віцебскай вобласці. Пасля гэтага пачалося маё больш імклівае сталенне, якое прыпала на гады перабудовы, аднаўлення беларускай дзяржаўнасці. Відавочна, што быць сведкам гэтых падзеяў было вельмі натхняльна і вельмі цікава.
      У Дуброўне я жыў у стрыечнай сястры. Там была рускамоўная школа, я адчуваў, што часам з мяне нават смяяліся, калі я выкарыстоўваў беларускае слова. Мне, дарэчы, па рускай мове чацвёрка была выніковая, хоць я вельмі старана і адказна вучыўся".

       Лагвінец: я перакладаў з дзясятак міністраў замежных спраў
      "На маё станаўленне вельмі паўплывала і французская мова. У маёй вёсцы ў школе, як гэта нядзіўна, бо зазвычай у школах на вёсцы выкладаецца нямецкая мова, выкладалася французская. І так сталася, што мой лёс аказаўся звязаны з Францыяй: спачатку я паступіў на франкамоўны факультэт у ЕГУ і потым, дзякуючы яму, паехаў на два гады вучыцца ў Францыю.
      Я ніколі не вучыўся на перакладчыка, але лічу адным са сваіх дасягненняў тое, што я з дзясятак міністраў замежных спраў, трох старшыняў Еўрапарламента і аднаго прэм'ера перакладаў. Я, дарэчы, і да Мілінкевіча патрапіў пасля таго, як быў перакладчыкам ягонага выступу з беларускай на французскую мову падчас уручэння яму прэміі Сахарава. І мой пераклад, як афіцыйны пераклад выступу Мілінкевіча, знаходзіцца ў архівах Еўрапейскага парламенту.
      Я ганаруся, што сабраў у 2006 годзе кожны 130-ы подпіс за Мілінкевіча. Мы сабралі 1300 подпісаў, гэта не так і шмат, але ўсё адно. Я ў той час стажыраваўся ў каледжы ў Амерыцы, але вырашыў не заставацца на вясенні семестр і вярнуўся датэрмінова ў Беларусь у снежні, бо падчас выбарчай кампаніі хацеў быць тут. Я планаваў, што кампанія будзе летам, але ўсё адно не хацеў заставацца на вясну. Я, нават едучы ў ЗША ў жніўні і не ведаючы, што выбары будуць у сакавіку, усё адно казаў, што буду толькі падчас першага семестру".
      Лагвінец: у палітыку мяне штурхнуў Міхалевіч
      "Першая выбарчая кампанія ў 2004 годзе мяне пакінула ў палітыцы, бо я ўбачыў, што ёсць зваротная сувязь. У той кампаніі я мог разлічваць толькі на сябе, тым больш, што па акрузе, апроч праўладнай кандыдаткі, яшчэ ішоў Анатоль Лябедзька (старшыня Аб'яднанай грамадзянскай партыі - Тэлеграф). Гэты факт быў для мяне дадатковым стымулам.
      У палітыку мяне штурхнуў Міхалевіч (кандыдат у прэзідэнты Беларусі ў 2010 годзе - Тэлеграф), але Лябедзька лічыў, што мяне супраць яго выставіў Фронт (Партыя БНФ - Тэлеграф), бо я быў у Фронце да 2004 году. Але так не было. У 2003 годзе, калі яшчэ ніхто не ведаў, хто і дзе будзе балатавацца, Міхалевіч падштурхоўваў мяне да гэтага. Заўсёды прынцып такі, што лепш за ўсё балатавацца там, дзе ты жывеш. Таму я пайшоў там, дзе я жыў. А Лябедзька не там жыў. Тым не менш, я шмат чаго ад яго навучыўся. Паколькі я блізка адсочваў тое, што ён рабіў, то я штосьці пераймаў, на штосьці рэагаваў.
      Мы свядома выбралі вельмі пазітыўную кампанію. Мы раскручвалі мяне як выкладчыка, як прафесіянала, звярталі ўвагу на мясцовыя праблемы і шляхі іх вырашэння, арганізоўвалі непасрэдны кантакт. Я больш чым хто з іх у акрузе стаяў у пікетах, камунікаваў з людзьмі, абыходзіў кватэры. Мне нават здаецца, што атрымаўшы інфармацыю, што я шмат хаджу, іншыя пачалі таксама хадзіць. Нават праўладная кандыдатка стаяла ў пікетах.
      Я лічу, што Лябедзька быў далёкім ад ісціны, калі казаў, што 60 ці 70% набіраў у акрузе. Гэта няпраўда. Ён быў першым, хутчэй за ўсё, пад 40%, другім невядома хто - праўладная кандыдатка ці я. Ну я, відавочна, падтрымаў бы яго ў другім туры, калі б быў другі тур, а другі тур мусіў быць. А калі б выйшлі мы разам, я б яму ўсё згадаў. Я думаю, што там былі ўкідванні за праўладную кандыдатку, бо ў нас з ёй быў практычна роўны вынік. У 2008 годзе я прапаноўваў Лябедзьку рабіць у Сухараве праймэрыз, але ён адмовіўся, сказаўшы, што лепш сацыялагічнае апытанне.
      Год таму я сказаў, што буду балатавацца да таго часу, пакуль не выйграю. Магчыма, так і трэба рабіць, але пры ўмове, што ёсць працэдура. Калі няма працэдуры, то часам трэба адступіцца ў бок і займацца чымсьці іншым".

Гутарыў Максім Гацак

        Алесь Лагвінец: Улады не жадаюць лічыць галасы на выбарах разам
      Намеснік старшыні Руху “За Свабоду” Алесь Лагвінец 21 красавіка выступіў у Страсбургу на слуханнях, якія правёў камітэт па палітычных пытаннях Парламенцкай асамблеі Савета Еўропы ў межах веснавой сесіі ПАСЕ.

      У сваёй прамове Алесь Лагвінец сказаў пра неабходнасць "роўнага і канструктыўнага дыялогу" ўнутры нашай краіны –  гэтак, як улады Беларусі хочуць ад еўраструктур.
     Але, на жаль, заўважыў адзін з кіраўнікоў Руху, “прырода палітычнага рэжыму ў Беларусі засталася нязменнай”, бо “улады толькі гавораць, але нічога не робяць, каб рэальна наблізіць Беларусь да стандартаў Савета Еўропы”.
     “Беларусы годныя таго, каб карыстаць з еўрастандартаў у тым ліку у сферы правоў чалавека, аднак па-ранейшаму палітычныя правы беларусаў не паважаюцца. Так, у сферы выбарчага заканадаўства можна канстатаваць пагаршэнне, а не паляпшэнне сітуацыі. Улады ўсяляк не жадаюць увесці просты і зразумелы прынцып падлік галасоў разам”, – заявіў Алесь Лагвінец.
     Статус "адмыслова запрошанага" ў ПАСЕ для парламента Беларусі можна аднавіць толькі пасля выбараў-2016 пры ўмове, што ўлады пойдуць на “рэальныя змены ў заканадаўстве і правапрымяняльнай практыцы”. “Кампанія прэзідэнцкіх выбараў пры канцы 2015 году таксама дазволіць яшчэ раз ацаніць, ці словы адпавядаюць справам”, – лічыць Лагвінец.
      Ён таксама зазначыў, што “ўвесці мараторый на смяротнае пакаранне ды вызваліць палітвязняў можна і трэба было б ужо сёння". "Мікола Статкевіч ды іншыя палітвязні павінны быць на волі!” – заявіў Алесь Лагвінец.
      Пры гэтым адзін з кіраўнікоў Руху “За Свабоду” падкрэсліў, што апазіцыя выступае за мірныя перамены і нацыянальную кансалідацыю, а адным са спосабаў дасягнення гэтай мэты можа стаць “Народны рэферэндум”, кампанію па правядзенні якога ладзяць шэраг дэмакратычных партый і арганізацый.
     Таксама на слуханнях выступіў спецыяльны дакладчык ПАСЕ па сітуацыі ў Беларусі Андрэа Рыгоні, з беларускага боку ўдзел ўзялі, апрача намесніка старшыні Руху “За Свабоду” Алеся Лагвінца, кіраўнік пастаяннай камісіі па міжнародных справах Палаты прадстаўнікоў Мікалай Самасейка і намеснік кіраўніка праваабарончага цэнтра “Вясна” Валянцін Стэфановіч.

      Пра мяжу з Расіяй, актыўны байкот і прэзідэнцкія амбіцыі
    Напярэдадні выбараў старшыні руху "За Свабоду" Алесь Лагвінец распавёў «Нашай Ніве», чаму ён хоча ўзначаліць Рух, як ставіцца да чачэнскіх бежанцаў і чаму не верыць у выбары, але ўдзельнічае ў іх.
    "Наша Ніва": Чаму вырашылі, што прыйшоў ваш час узначаліць Рух "За свабоду"?
Алесь Лагвінец: Адчуваю ў сабе патэнцыял, які мы разам можам скарыстаць. Да таго ж, я працяглы час быў намеснікам старшыні Руху.
    "Наша Ніва": Калі не вы, то хто?
     Алесь Лагвінец: Калі не я, то я.
    "Наша Ніва": Не бачыце роўнага вам прэтэндэнта?
     Алесь Лагвінец: Юрась Губарэвіч таксама плануе балатавацца на старшыню. У кожнага з нас ёсць свае моцныя бакі.

     "Наша Ніва": І якія ў вас?
    Алесь Лагвінец: Гэта тое, што я, відаць, больш харызматычны?.. Праўда, гэта іншым вырашаць… Я маю досвед працы ў адукацыі, шмат працаваў з людзьмі, у мяне добра атрымліваецца камунікаваць. Я здольны на асіметрычныя крокі… Доўгі час я займаўся адукацыяй моладзі і лічу, што для Руху гэта выклік – зрабіць, каб у нас з’явілася больш маладых людзей, у якіх гараць вочы. І вопыт апошняй кампаніі паказаў, што я здольны запальваць людзей, натхняць іх, прымаць неардынарныя рашэнні. І я лічу, што Рух павінен мець менавіта такога лідара.
     "Наша Ніва": А якія моцныя бакі ў Губарэвіча?
     Алесь Лагвінец: Юрась мае свае станоўчыя бакі, але… Гэта вы ў яго спытайце. А ўвогуле я "за", а не "супраць". Я не супраць Юрася. Я за тое, каб Рух быў актыўнай арганізацыяй, каб ён стаў арганізацыяй №1 у Беларусі.
    "Наша Ніва": Ну гэта ўжо пытанне піяру, напэўна. Але ж у апошні час "За Свабоду" не самая папулярная і вядомая суполка, не? Калі параўнаць, напрыклад, з "Гавары праўду!", то вы трохі губляеце ў плане медыйнасці.
     Алесь Лагвінец: Медыйнасць медыйнасцю… Але ёсць і пытанне сутнасці. Рух застаецца на тых каштоўнасцях, на якіх пабудаваны.
    "Наша Ніва": Але ж гэта грамадскі рух, ён павінен быць вядомым. Маю на ўвазе, што калі спытаць у рабочых з МАЗа, напрыклад, то большасць не ўзгадае, што такое і хто такія Рух "За Свабоду".
    Алесь Лагвінец: Давайце сходзім, спытаем.
    "Наша Ніва": Можам у афіцыянткі спытаць дзеля эксперыменту (гутарка праходзіла ў кавярні "Васількі" насупраць парка Чалюскінцаў Рэд.).
    Алесь Лагвінец: Давайце! Але тут яшчэ трэба прызнаць, што любая дэмакратычная арганізацыя ў Беларусі мае абмежаваную вядомасць. У штодзённым жыцці апазіцыя асацыюецца ў людзей у першую чаргу з БНФ. Але нельга сказаць, што наш Рух – арганізацыя цалкам невядомая. Відавочна яшчэ, што ў 2006 годзе наша місія была аб’яднаць усе дэмсілы, быць па-над партыйнай структурай. Напачатку гэта атрымлівалася. А зараз мы ўжо адна з арганізацый. І я хачу, каб мы сталі найбольш заўважнай і актыўнай арганізацыяй. Гэта велізарны выклік. Але наша разынка ў тым, што мы адэкватна ўспрымаем сітуацыю, але не гуляемся з пытаннем каштоўнасцяў.
     "Наша Ніва": Што значыць "адэкватна ўспрымаеце", растлумачце.
   Алесь Лагвінец: Ёсць людзі, якія кажуць, што рыхтуюць ў Беларусі рэвалюцыю, пасля якой усе прачнуцца ў абсалютна іншай краіне… Каб так казаць, трэба адэкватна ўспрымаць сваю падтрымку ў грамадстве, каб яна была такой вось.
    А мы прызнаём, што дзейнічаем у сітуацыі не такой вялікай вядомасці. Гэта абумоўлена шматлікімі прычынамі, і суб’ектыўнымі, і аб’ектыўнымі. І калі мы кажам пра адэкватнае ўспрыманне рэчаіснасці, то маем на ўвазе ставіць перад сабой дасягальныя задачы і прыкладаць да іх дасягнення ўсе намаганні.
    "Наша Ніва": Шмат хто з незалежных дзеячаў скардзіцца, што да шырокага гледача і чытача ім закрытыя выхады. На тэлебачанне не пускаюць, незалежную прэсу чытаюць не ўсе. Як дзейнічаць?
   Алесь Лагвінец: Ёсць магчымасць прамых кантактаў. Ды і трэба прызнаць: у краіне няма рэвалюцыйнай сітуацыі, людзі не вераць ані тым, ані тым. Я бачу гэта па выніках парламенцкай сваёй кампаніі.
    "Наша Ніва": Ані апазіцыі, ані ўладзе?
     Алесь Лагвінец: Так. Але будаванне даверу магчымае.
    Тым часам афіцыянтка прыносіць замову. Пра Рух "За Свабоду" яна чуе ўпершыню ў жыцці. Лагвінец цікавіцца, ці ведае яна нейкую іншую апазіцыйную арганізацыю. Дзяўчына паціскае плячыма не ведае аніводнай. Але прызнаецца: у 2006 годзе на выбарах галасавала (праўда, не кажа за каго), а на мінулыя прэзідэнцкія і сёлетнія парламенцкія ўжо не пайшла.
     Алесь Лагвінец: Вось гэта наш электарат!
    "Наша Ніва": І як выклікаць у яго давер? Зацікавіць вашай дзейнасцю?
    Алесь Лагвінец: Быць бліжэй да людзей. Рабіць рэчы, якія яны могуць пабачыць. Такая ж афіцыянтка ў піцэрыі ў Сухараве пабачыла праз вакно выступ Вольскага падчас майго збору подпісаў і, лічу, яна задумалася.
     "Наша Ніва": А канкрэтны прыклад з канкрэтна гэтай афіцыянткай?

     Алесь Лагвінец: Можна прапанаваць ёй перакласці меню на беларускую мову. Я, дарэчы, ім ужо прапаноўваў, не рэагуюць, але трэба будзе да іх дагрукацца. Таксама можна папрасіць, каб яна зрабіла намаганні і паразмаўляла па-беларуску з наведнікамі. Бо гэта ж нармальная практыка, калі кліент размаўляе на нейкай мове – тым больш на дзяржаўнай у нашым выпадку – і персанал адказвае яму на той жа мове. Гэта справа прафесіяналізму.
     Можна прапанаваць ёй удзел у моладзевых ініцыятывах.
    Ды і трэба з'яўляцца ў тым месцы, дзе жыве чалавек, цікавіцца праблемамі і шляхамі іх вырашэння. Умоўна кажучы, калі не прыбіраецца пад’езд – дапамагчы з гэтым разабрацца. Простыя канкрэтныя дзеянні.
    "Наша Ніва": А як зацікавіць электарат на адлегласці? Людзей не з Мінска, а з умоўнай Маларыты?
    Алесь Лагвінец: Людзі з умоўнай Маларыты павінны ведаць незалежныя СМІ… гэта, дарэчы, ужо выклік для "Нашай Нівы" і іншых… і можа, прачытаць пра нашую дзейнасць.
    "Наша Ніва": То бок, медыі павінны зацікавіць сваім кантэнтам чалавека, а вы ўжо чымсьці зацікавіце СМІ, і яны пра вас паведамяць?
    Алесь Лагвінец: І адно, і другое, прыкладна так. Да таго ж я актыўна прасоўваю ідэю Народнага Універсітэту – грамадскай адукацыйнай і камунікатыўнай пляцоўкі. І чаму б раз на тры месяцы не прыехаць у тую ж Маларыту вядомым людзям? Чаламу, Лагвінцу ці каму яшчэ? Выступіць, пагаварыць пра агульныя праблемы, пра мясцовыя. Бо ў нас жа вельмі бракуе публічнай прасторы. І трэба даць людзям магчымасць абмяркоўваць рэчы, якія іх цікавяць і хвалююць.
     "Наша Ніва": Вось зараз у Брэсце шмат бежанцаў з Чачні. Людзей гэта цікавіць і хвалюе. Што вы можаце зрабіць, каб дапамагчы людзям і неяк выкарыстаць гэта?
    Алесь Лагвінец: Я ведаю, што праваабаронцы гэтым займаюцца. Мая жонка таксама прапаноўвала перадаць памперсаў дзецям. Мы думалі пра пэўную фінансавую дапамогу… Але ж нашы выбарцы – беларусы.
     "Наша Ніва": Дык іх гэта і хвалюе.
     Алесь Лагвінец: Дык спытайцеся ў іх, ці гэта так.
     "Наша Ніва": Я пытаўся. Берасцейцаў гэта вельмі хвалюе.
     Алесь Лагвінец: Гэтае пытанне мы будзем абмяркоўваць з нашым берасцейскім кандыдатам, і, магчыма, прапануем сваю дапамогу таксама. Але тут, у Мінску, ёсць і шмат іншых праблемаў, і мы імі будзем займацца.
     "Наша Ніва": А як вы самі ставіцеся да тых уцекачоў?
     Алесь Лагвінец: Калі яны бягуць, то гэта гуманітарная катастрофа. Павінна быць пэўная салідарнасць, але ў той жа час павінна быць цывілізаваная мяжа з Расіяй. Бо сёння апроч уцекачоў, да якіх трэба ставіцца цывілізавана, канечне, ёсць і іншая праблема. Да нас з Расіі ідуць наркотыкі, нелегальная зброя. І павінен быць большы кантроль тых, хто едзе да нас адтуль.
     А бежанцам трэба стварыць годныя ўмовы, каб усё ж дапамагчы ў чаканні – хутчэй за ўсё безвыніковым – перасекчы мяжу з ЕС. Гэта ўжо пытанне гуманістычнае.
     "Наша Ніва": Вернемся да палітыкі. А як вы ставіцеся, дарэчы, да іншых палітычных партый і рухаў? Хто выклікае павагу, хто, можа, і не?
     Алесь Лагвінец: Я лічу, што трэба ў першую чаргу думаць пра сябе – як палепшыць сваю арганізацыю.
    "Наша Ніва": А што тычыцца адзінства вы лічыце, што апазіцыя павінна аб’ядноўвацца? Шмат пытанняў наконт адзінага кандыдата было на мінулых прэзідэнцкіх выбарах.
    Алесь Лагвінец: Я прывяду вам прыклад маёй акругі ў Сухараве. Усе ведалі, што там ёсць Лагвінец, і больш туды ніхто не папёрся з дэмакратаў. Бо там іншым няма чаго лавіць, калі ёсць Лагвінец. Калі з’явіцца сапраўдны агульнанацыянальны лідар, калі грамадства пакажа, што патрабуе адзінага, то ўсё будзе добра.
    "Наша Ніва": Вы сабе бачыце такім лідарам?
    Алесь Лагвінец: Патэнцыял, думаю, ёсць, але над гэтым трэба яшчэ працаваць. Мы ж яшчэ ўсе дысідэнты, палітыкі фактычна няма ў нас. І для нас гэтая сітуацыя – падвоены выклік. Трэба дамагчыся сумленнага падліку галасоў і трэба дамагчыся папулярнасці. Гэтыя задачы адначасова цяжка вырашаць, але ж што зробіш?
    Ды і калі мы адчуем, што людзі зноў цікавяцца выбарамі, то трэба будзе шукаць аб’яднання. Я гляджу на апошнюю парламенцкую кампанію і бачу, што людзям гэта не цікава. Я лічыў амаральным заклікаць іх прыходзіць на ўчасткі. Бо, па-першае, у нас цудоўныя людзі і яны б мяне не паслухалі, а па-другое, як можна заклікаць ісці на выбары, арганізаваныя хлусамі і маніпулятарамі?

Далее

Вход на сайт
Поиск
Календарь
«  Июль 2019  »
ПнВтСрЧтПтСбВс
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031
Друзья сайта
  • Официальный блог
  • Сообщество uCoz
  • FAQ по системе
  • Инструкции для uCoz
  • Copyright MyCorp © 2019