Вторник, 20.08.2019
Хойнікшчына
Меню сайта
Статистика

Онлайн всего: 2
Гостей: 1
Пользователей: 1
slawamirkorbut

Гісторыя V

  "Уста Христовы, судья живых и мёртвых, протоиерей и доктор богословия..." Особое место в истории белорусского сектантства занимает деятельность бывшего священника Минско-Белорусской епархии Русской Православной Церкви Иосифа Ринкевича (1925-2008), на протяжении многих лет сочетавшего традиционную православную атрибутику с идеями собственного мессианства и радикального эсхатологизма..._...9 февраля 1957 г., диакон Иосиф был рукоположен во иерея и через несколько дней назначен настоятелем Свято-Покровского молитвенного дома городского поселка Хойники Гомельской области..._...Первые тревожные симптомы, свидетельствующие об авторитарных тенденциях в религиозной практике хойникского настоятеля, проявились уже через несколько месяцев после его хиротонии. Вступив в конфликт со своим приходским диаконом, священник Иосиф в сер. 1957 г. объявил его отлученным от Церкви на три года, а двоих прихожан предал проклятию... ...>>

 Іосіф Рынкевіч у змаганні са злом (беззаконием). Уласны аповяд святара пра прычыны і акалічнасці пазбаўлення яго сану; стаўленне савецкай улады (беззакония) да царквы і вернікаў ды унутрыцаркоўныя дачыненні ў часы хрушчоўскай "адлігі" у кантэксце тае рэчаіснасці для Хойніцка-Брагінскага рэгіёну. Захады вернікаў, якія жадалі вяртання святара на прыход._Пададзены тут матэрыял нельга аддзяліць ад змешчанага вышэй ("Уста Христовы..."). Ён бо надта абмежаваны. Гэта хутчэй – уяўленне самога святара пра сутнасць таго, што адбылося з ім у сутыкненнях са свецкімі і царкоўнымі ўладамі, успрынятае і шчыра перажыванае яго вернай паствай. Пра тое, як І. Рынкевіч, напрыклад, абыйшоўся са святаром, яго пераемнікам на Свята-Пакроўскім прыходзе В. Шантыка (і не адно з ім), давесці, з некаторых меркаванняў, немагчыма, таму гл. вышэй... ...>>

 Т. Г. Любавина, В. М. Смольский. История Свято-Покровского женского монастыря г. Хойники. В Хойниках за всю историю был основан только один православный женский монастырь. До этого на Хойникской земле были как православные храмы, так и костёлы. Согласно "Историко-статистическому описанию Минской епархии", известно, что в 1705 г. князем Игнатием Шуйским в селе Хойники была построена деревянная Покровская Церковь, 5-го класса. Роду Шуйских было суждено остаться в памяти местных жителей на долгие века. Благодаря этой семье, Хойники получили величайшую святыню этого края – список иконы Божией Матери "Благодатное Небо"... ...>> 

   Яков Будовский. Колено Баруха. Мне подумалось, что для читателей журнала "Мишпоха" может представить интерес история моего дедушки из Хойник Баруха Избинского  столяра-краснодеревщика, он был из рода первосвященников и пользовался большим почетом в синагоге. У него было два сына и восемь дочерей. Когда летом 1920 года местечко захватила банда Булак-Булаховича и стали грабить и насиловать людей,  Абрам Избинский с сыновьями Борисом и Левой. Фото 1932 г.дедушка  человек мужественный и сильный, бросился на погромщиков с топором и его застрелили. Кстати, в память о дедушке у всех Избинских сыновья носили имя Борис._Старший сын Баруха Избинского уехал вскоре в Бердянск, работал бухгалтером. Погиб с семьей в июле 1941 года._Второй сын Гриша учился на портного. Рано уехал в Петроград. В сентябре 1917 года вступил в большевистскую партию, в Красную гвардию, сопровождал советское правительство во главе с Лениным во время переезда Москву. ...>>

 Яков Будовский. Великоборские евреи. В книге “Живописная Россия”, изданной в 1882 году и перепечатанной в Минске в 1994 году с экземпляра из библиотеки белорусского писателя Бориса Саченко, уроженца деревни Великий Бор, сказано много добрых слов о евреях белорусского и литовского Полесья._Автор А.К.Киркор – этнограф и краевед пишет: “В этнографическом отношении евреи Литовского Полесья имеют много общего, как по характеру, душевным свойствам и качествам, так и по нравам и обычаям, со всеми евреями в царстве Польском и в России, и даже с германскими, и австрийскими, особенно в землях бывшего Царства Польского. Нам, однако, кажется, что литовские евреи лучше, благороднее всех других. Отношение их к местному населению ближе, искренне, нежели в других странах. Хорошие, благородные черты характера литовских евреев описывали знаменитейшие из новейших польских писателей: Мицкевич, Крошевский, Корженевский и другие. Отличительная черта здешних евреев – любовь к Родине”. ...>>

  Матвей Милявский. Хойники -- моя любовь и боль. Евреи поселились в Хойниках давно, но документально это подтверждается с середины XIX века. Ревизия 1847 года установила, что Хойникское еврейское общество состояло из 2393 человек. К 1886 году здесь действовало три синагоги._“Хойники – это хорошее местечко в самом сердце Полесья с маленькой гостиницей и почтовым отделением”, – сказано в Географическом справочнике, изданном в Варшаве в 1880 году. По переписи 1897 года, в Хойниках проживало 2685 жителей, из которых 1668 человек (62 %) были евреями. В 1906 году население местечка выросло до 2865 человек, включая 299 православных, 717 католиков и 1849 иудеев (64,5%). Даже после революции евреи составляли значительное количество среди жителей местечка – 2053 человек (60%) в 1926 г. и 1645 человек в 1939 году (48%). ...>>

 Леонид Смиловицкий. Беларусь. Из истории Холокоста. ХойникиИсторик Леонид Смиловицкий предлагает читателям "Авива" ряд публикаций, рассказывающих о трагическом прошлом некоторых белорусских местечек и городов. Печатается с сокращениями по материалам "The US Holocaust Memorial Museum Encyclopedia of Camps and Ghettos 1933 – 1945", vol.2: Ghettos in German-Occupied Eastern Europe (Bloomington: Indiana University Press, 2012)._Начало войны. Для эвакуации мирных жителей летом 1941 года были выделены 4 эшелона. Первый отправился на восток 2-го августа, следующие составы – с интервалом в несколько дней. Эшелоны с эвакуированными направили в Свердловскую, Чкаловскую (ныне Оренбургская) области, третий – в Среднюю Азию. Но четвертый состав попал под бомбежку._Уехали из Хойник не все — около 300 евреев остались дома. Мужчины призывного возраста были призваны в армию. ...>>

 Д. Л. Виноградов. Хойникщина (фрагменты). Свобода превыше всего. При всей любви к Родине и готовности к самопожертвованию ради её независимости Кароль Прозор был самым обычным крепостником. И при возможности, он не гнушался (!) закрепощать свободных людей всевозможными способами. Очень любопытен случай с дворянами Станкевичами, жившими в Остроглядах._Вконец обнищавшие шляхтичи Станкевичи арендовали у Прозоров мельницу. Дело это было весьма выгодным, поэтому во все времена мельницы и корчмы охотно брали в аренду евреи. Наверняка и Станкевичи складывали грош к грошу, чтобы хоть как-нибудь выбраться из нищеты. Но в ходе российской переписи населения 1795 г. они были внесены в ревизские сказки как крепостные крестьяне под фамилией Мельник... ...>>

 Г. Дулеба. Народныя вучылішчы на Хойнікшчыне. У XIX ст. у сельскай мясцовасці Беларусі, у тым ліку на Хойнікшчыне, панавала масавая непісьменнасць, асабліва сярод сялян. Пісьменныя людзі (тыя, хто ўмеў чытаць і пісаць) па сёлах і хутарах былі адзінкавыя. Звычайна для вяскоўцаў было вялікай праблемай напісаць ліст, заяву або прашэнне. Таму ў сярэдзіне XIX ст. у сувязі з патрэбамі эканомікі і культуры, а таксама па просьбе саміх жыхароў ва ўсіх рэгіёнах пачалі стварацца так званыя народныя вучылішчы. Яны ўяўлялі сабой тып пачатковай свецкай школы ў сістэме адукацыі. 14 ліпеня 1864 года было прынята расійскае Палажэнне аб народных вучылішчах. ...>>

  З гісторыі асветы ў сяле Бабчын I. Настаяцель Бабчынскай Крыжаўздзвіжанскай царквы айцец Міхаіл Драздоўскі за даволі працяглы час сваёй душпастырскай працы ў нашым рэгіёне (ад 1878 і да 1907) спрычыніўся да шмат якіх высакародных справаў. Дзякуючы яго намаганням, у Бабчыне ў 1888 г. была заснаваная двухкласная школа, як, відавочна, і  чатыры "школы грамотности" у іншых вёсках, што належалі да прыходу названай царквы. ...>>

  З гісторыі асветы ў сяле Бабчын II. Прапануем нататкі протаіерэя Паўла Афонскага, які ў канцы траўня  пачатку чэрвеня (ст. ст.) 1890 г. наведаў Бабчынскую двухкласную царкоўна-прыходскую школу, дзе прысутнічаў на выпускных экзаменах (браў удзел у гэтым і ўладальнік Рудакоўскага маёнтку Ст. Ваньковіч), пабыў у прыходскай школе ў брагінскім Сяльцы, а на адваротным шляху і ў "школе грамотности" ў Мокішы. Інспектар канстатаваў даволі высокі ўзровень арганізацыі навучання і, як вынік, ведаў вучняў бабчынскай школы, заслугу ў тым поспеху найперш надта энэргічнага і мэтанакіраванага а. Міхаіла Драздоўскага, а таксама настаўнікаў другога класа А. І. Малішэўскага і першага класа пані Турцэвіч. Гэты матэрыял з "Минских епархиальных ведомостей", як і папярэдні, стаў даступным дзякуючы іерэю Расціславу Бандарэнку, благачыннаму Хойніцкай акругі. ...>>

  Да асвятлення гісторыі школ мястэчка Хойнікі і раёна. У выданні “Памяць. Гісторыка-дакументальная хроніка Хойніцкага раёна. Мінск: БЭ, 1993. С. 56”, сказана: “Да 1928 года ў мястэчку Хойнікі была пачатковая чатырохкласная школа, а ў 1928 г. адкрыўся дагаварны 5 клас і бацькі плацілі 50 рублёў у год на навучанне свайго дзіцяці. У 1929 г. адкрыты 5 клас за дзяржаўны кошт, а шосты клас стаў дагаворным… У 1930 г. школа стала сямігадовай... Першы выпуск сямігодкі адбыўся ў 1931 г.”_Тая самая інфармацыя, але ў перакладзе на рускую мову і нібыта пра гісторыю сваёй установы, выдадзеная на сайце ДУА “Сярэдняя школа № 1 г. Хойнікі”... ...>>

 Мария Тарелкина. Мой дедушка, Михаил Михайлович Бондаренко родился 22 декабря 1924 года в д. Малишев Хойникского района в семье, где кроме него ещё было трое детей. Родители трудились в колхозе, дети, как могли, помогали им по хозяйству. Но вторжение немецких войск на территорию СССР нарушило мирную жизнь народа. Среди вставших на оборону Родины оказался и мой дедушка._Вот как он вспоминал те времена: "Конец 1943 года – время освобождения Хойникского района. Мне стукнуло 19 лет. Время мобилизоваться в армию. Я и другая молодёжь были вызваны в Волокский совет, где все мы были поставлены на учёт и распределены по подразделениям. Я попал в подразделение автоматчика. Буквально с первых часов началась “военная учёба”. Нас усиленно обучали ходьбе на лыжах и стрельбе из 82 мм миномёта, у меня были хорошие попадания и результаты. ...>>

 М. С. Скрыпчанка. Аб чым расказвае стэла.  Мне часта даводзіцца сустракацца з вучнямі школ, навучэнцамі ДПТВ-183. Задаю пытанне – ў гонар якіх падзей, каму ўстаноўлена стэла. Рэдка хто адкажа, што даватарцам, а вось чаму – адказу няма. І балюча становіцца на душы мне, былому настаўніку гісторыі, закрадваецца думка, што мала цяпер на ўроках даецца краязнаўчага матэрыялу.
  У лістападзе 1943 года ва ўрочышчы Прушын, вёсках Дубровіца і Гарошкаў прайшлі жорсткія баі, у якіх разгромлена 216-я матарызаваная нямецкая дывізія, якая ішла на дапамогу хойніцкаму гарнізону. Як гэта было?
 ...>>

 А. Чэркас. Сімвалы гераізму.  Выканкам Хойніцкага раённага савета дэпутатаў працоўных 15 лютага 1946 года прыняў рашэнне “Аб ахове і ўзнаўленню гістарычных помнікаў і ўвекавечванні знамянальных месц і падзей, звязаных з вызваленнем раёна ад фашысцкіх захопнікаў”. У гэтым рашэнні сказана: “Правесці ўлік знамянальных месцаў і падзей, звязаных з вызваленчай барацьбой. Распрацаваць эскізы афармлення магіл загінуўшых герояў Вялікай Айчыннай вайны. Узяць на строгі ўлік магілы, месцы знамянальных падзей, месцы баёў, удзелу ў іх воінскіх і партызанскіх злучэнняў, знаходжання штабоў арміі, дывізій і партызанскіх брыгад, месц масавых расстрэлаў савецкіх людзей”. ...>> 

 На Тоцкім палігоне. У дзень вучэнняў 14 верасня 1954 года стаяла яснае сонечнае надвор’е. За 10 хвілін да нанясення ўдара быў пададзены сігнал “атамная трывога”, па якому войскі пайшлі ва ўкрыцці і сховішчы. Экіпажы танкаў і самаходных артылерыйскіх установак занялі свае месцы ў машынах і закрылі люкі. У 9 гадзін 34 хвіліны самалёт-насіцель з вышыні 8 тысяч метраў скінуў атамную бомбу. Пасля выбуху быў распачаты артылерыйскі агонь, нанесеныя бомбавыя ўдары авіяцыі. Такой шчыльнасці агню сусветная практыка не ведала, яна была ўдвая большая, чым пры штурме Берліна... ...>>

 З кнігі К. І. Баландзіна "Уроженцы Беларуси – лауреаты Нобелевской, Демидовской, Ленинской и Государственной премий СССР" [Минск: БНТУ, 2017. С. 13 – 19]. Высвятляецца, што з чатырох ураджэнцаў Беларусі, лаўрэатаў поўнай і "половинной" Дзямідаўскай прэміі Расійскай акадэміі навук у XIX ст., двое паходзяць з Хойнікшчыны. Прыкра (а разам і цікава – чаму?): у адрозненне ад лаўрэатаў з Вялікай Бераставіцы на Гродзеншчыне і Гразіўца на Магілёўшчыне, пра барысаўшчанскае і стралічаўскае паходжанне нашых землякоў з працы К. Баландзіна 2017 года (!) выдання аніяк не даведацца. І ў кнізе "Памяць. Гісторыка-дакументальная хроніка Хойніцкага раёна", што пабачыла свет 25 гадоў таму, рыхтавалася ў спешцы, нават пра барысаўшчанца, пра дакладнае месца нараджэння якога вядома даўно, звестак няма. ...>>

Вход на сайт
Поиск
Календарь
«  Август 2019  »
ПнВтСрЧтПтСбВс
   1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031
Друзья сайта
  • Официальный блог
  • Сообщество uCoz
  • FAQ по системе
  • Инструкции для uCoz
  • Copyright MyCorp © 2019